புதிய பதிவுகள்

வணக்கம்

கவிதை, சிறுகதை, திரைக்கதை என பல்வேறு தளங்களில் இயங்கி வரும் ஆத்மார்த்தியின் பிரத்யேக இணையதளத்திற்கு அன்புடன் வரவேற்கிறோம்!

Visitors Counter

வாழ்தல் இனிது 4

வாக்குமூலம்:-

ஒரு சொல்லும் திரும்பப் பெறுவதற்கல்ல.எந்த ஒரு வாக்கியமும் அழிவதில்லை.மொழி என்பது மௌனத்தின் நிலத்தில் ஓயாது போரிட்டுக் கொண்டே இருக்கும் சாத்தான்,மற்றும் அது ஒரு ஓநாய்.எளிதில் அடங்குவதில்லை அதன் தாபம்.மொழி ஒருவனை பங்கப்படுத்துவதைப் போல் வேறேதும் இந்த உலகத்தில் எதையும் யாரையும் சிதைப்பது இல்லை.மொழி அத்தனை வன்மையானது.இதுவரையிலான இச்செய்தியை தன் மூலமாகவே வெளிப்படுத்த இயலும் என்பதனை மொழி கர்வமாகக் கண்காணிக்கிறது.

வாழ்தல் இனிது பகுதி 2 அத்தியாயம் 4


சிவாஜி பத்மினி நாகேஷ்

புனித மரியன்னை மேல் நிலைப்பள்ளி மதுரையின் அடையாளங்களில் ஒன்று.ஒரு மாதாலயமும் அதனைசுற்றிலும் மணல்கரையும் நடுவே இடதுபுறம் நாற்சதுர கட்டிடங்களும் அதன் மையமையத்தில் ஒரு திறந்தவெளி கலையரங்கமுமாக அந்தப் பள்ளி பிரம்மாண்டமானது.நான் அந்தப் பள்ளியில் ஆறாவது படிக்கிறதற்காக சேர்ந்த ஆண்டு 1987.எனக்குப் பத்தரை வயது.ஆனால் பமா தங்கமாக நான் இல்லை.ஒவ்வொரு வகுப்பும் ததுங்கினத்தோம் தான்.பள்ளியில் இருந்து ஐந்து கி.மீ தூரமுள்ள புதூர் எனும் இடத்தில் இருந்து ஆறும் ஏழும் படித்தேன்.எட்டாவது படிக்கையில் சொந்த வீட்டுக்கு திருநகர் என்னும் இடத்துக்கு மாற நேர்ந்தது.

நிற்க இப்பவும் என் வாழ்க்கையில் எனக்கு வாத்தியார்களை விடவும் அன்பை நட்பை காதலை இன்னபிறவற்றை போதித்த போதிதர்மர் என் அன்பிற்கினிய ரஜனிகாந்த்.அவரின்றி அமையவில்லை என் பால்யம்.என் வீட்டார் ரஜனியை என் படிப்பைக் கெடுத்தார் என்றெல்லாம் கூட திட்டி இருக்கிறார்கள்.நான் அவர் தான் எனக்கான படிப்பை கொடுத்தார் என்றே நம்புகிறேன்.ரஜனியை என் குலதெய்வமாக எண்ணிக் கடந்ததே என் பால்யம்.ஒருவனது வாழ்வில் தன்னை ஒப்படைக்கிற உணர்தல் முதன் முதலில் யார் மீது எந்த வயதில் வேண்டுமானாலும் வரக் கூடும்.எனக்கு ரஜனிகாந்த் என்னை வாழ்விக்க வந்த தேவாதிதேவன்.

அப்படியாப் பட்ட ரஜனிகாந்த்தை நான் அந்த வயதிலேயே தலைவர் என்று தான் சொல்வேன்.நானொரு தனிநபர் ரசிகர் மன்றம்.மன்றன் என்றே என்னை சொல்லலாம்.டவுசரின் இடது பாக்கெட்டில் ரஜனி படங்கள் வலது பாக்கெட்டில் ரஜனி பட பாட்டுப் புத்தகங்கள் என்று அன்றைய தினம் வரை அப்டேட் ஆக திரிவேன்.கமல் ரசிகர்கள் நான் பயணிக்கிற சாலைகளில் எதிரே கூட வந்ததே இல்லை.அவ்வளவு பயம் என் மீது.உடன்படிக்கிற மாணவன் ஒருவனை பேனாவால் முதுகில் குத்திய அளவிற்கு நான் ரொம்ப பிரபலம்.ரஜினி ரவி என்று என்னை அழைத்தால் அவர்களை தலை மேல் வைத்துக் கொண்டாடுவேன்.


நிற்க.தளபதி என்ற படம் வந்த போது நான் 9 ஆவது படிக்கிறேன். தீபாவளிரிலீஸ். மதுரையில்ஒரே வளாகத்தில் அமைந்திருக்கிற அபிராமி அம்பிகை ரெட்டை தியேட்டர்களில் சின்னது அம்பிகை.பெரியது அபிராமி. சின்னதில் தளபதி.பெரியதில் குணா,குணா சுமாரான வணிக வெற்றியைப் பெற்ற அதே நேரம் தளபதி எங்கேயோ ஓங்கி ஒலித்தது.கேட்கவாவேண்டும்..? முதல் நாள் முதல் ஆளாக போய்ப் பார்த்த பிறகே சாபல்யனானேன்.

அதே படத்தை அவ்வப்பொழுது சென்று அதே தியேட்டரில் ஆறேழுமுறை பார்த்தால் தான் எனக்கு நிம்மதி.மாற்றான் படங்களையே பார்ப்பேன்.. என் தலைவர் படம் என்றால் கேட்கவா வேண்டும்..?அதே அம்பிகை தியேட்டர்.ஒரு சனிக்கிழமை.மதியம் ரெண்டரை மணி ஆட்டத்துக்கு 12 மணிக்கே சென்று க்யூவில் ஒரு நல்ல இடத்தைப் பிடித்துவிடுவதே உத்தமம்.அது எழுத்துத் தேர்வு மாதிரி.அப்புறம் நேர்முகத் தேர்வான டிக்கட் எடுத்தல் ஒரு மேட்டரே அல்ல.ஊதித் தள்ளிவிடலாம். தியேட்டருக்கு 11.45க்கே போய்விட்டேன்.அப்போது விலைவாசி இங்கே கொஞ்சம் குறிப்பிடத் தக்கதாகிறது.மீல்ஸ் 5 ரூ.ஃபுல் மீல்ஸ் 7 ரூ.சினிமா டிக்கெட் 2-3-4.50-8.00...ரெண்டு பஸ் மாறி அந்த தியேட்டருக்கு செல்ல மொத்தம் 2.20 பைசா ஆகும்.என் கையில் ஒரே ஒரு இருபது ரூபாய் முழு நோட்டு இருந்தது.அது வெள்ளம்.ஆனால் அந்த நேரத்தில் தான் என் வாழ்வின் முக்கியமான பேராசான் ஒருவனை சந்தித்தேன்.

அபிராமி அம்பிகை தியேட்டர் வாசலில் பதினைந்து இருபது பேர் குழுமி இருக்க என்ன கூட்டம் என்று ஆர்வமாகி சென்றேன்.நுழைந்து பார்த்தால் மூணு கட்டைகளை ஒருவன் ஜாலமாக அதே நேரத்தில் மின்னல் வேகமாக உருட்டிக் கொண்டிருக்கிறான்.டக்கென்று ஒரு கணம் நிறுத்தினான்."அண்ணே தம்பி அய்யா தாத்தா எல்லாரும் பாருங்க பாருங்க...இதுல இருக்கிறவர் சிவாஜி.இது பத்மினி.இவரு நாகேஷு.இந்த மூணு கட்டையையும் உங்க முன்னாடி வெப்பேன்.பணத்தைப் போடு பணத்தைப் போடு உள்ளே இருந்தது சிவாஜியா இருந்தா ஒண்ணு வெச்சா ரெண்டு ரூவா..ரெண்டு வெச்சா நாலு ரூவா...போடு சார் போடு சார்.."எனக்கு அடுத்து ரெண்டு ஆள் தாண்டி ஒருத்தன் சொன்னான்."அண்ணே 100 ரூ போட்டா....?"நான் ஆச்சரியமாக பிதாமகன் படத்து லைலா போலானேன்.அவன் சொன்ன பதில் "200ரூ தருவேன் ராஜா.."

நான் அவருக்கு எப்படிக் கட்டுப்படியாகும்..?சரி ரொம்ப செல்வந்தர் போலிருக்கிறது.அதான் வள்ளலாக இருக்கிறார்.நல்ல மனிதர்.இப்படி வாரி வழங்கினால் தெருவுக்கு வந்துவிட மாட்டாரா..?அவருக்கே அது தெரிந்து தான் தெருவில் தானே ஏற்கனவே நிற்கிறார் என்றெல்லாம் எனக்குள் அந்த நல்லவரை வாழ்த்திக்கொண்டும் வணங்கிக் கொண்டும் இருந்தேனே தவிர பத்மினி மீதோ நாகேஷ் மீதோ பணம் விழுந்தால் அது அந்த நல்..லவருக்கு தான் என்பதே எனக்குத் தெரியவில்லை.இந்த வஸ்துவை முழுமுதல் தரிசனமே அன்றைக்குத் தான்.வயது 15 ஆகிவிட்டாலும் ஐம் சாம் போல நின்றுகொண்டிருந்தேன்.அந்த நல்லவர் தன் கட்டைகளை உருட்டலானார்.

உருட்டி உருட்டி கைமாற்றி கைமாற்றி டக்கென்று வைக்க அதே நேரம் 100 ரூ போட்டா 200 தருவியா எனக் கேட்ட என் சைட் நல்லவன் என்னை டக்கென்று "அந்த ரெண்டாவது கட்டை தான்யா சிவாஜி போடு..."என்றான்.என் சிந்தனை மழுங்கிவிட்டிருந்தது,தொழில் செய்து சம்பாதிக்கிற விக்ரமன் படத்து நாயகக் கனவோடு என் கையில் இருந்த 20 ரூ தாளைப் போட்...................போட்டால்....அங்கே சிரித்துக் கொண்டிருந்தது நாகேஷ்.நாகேஷ் மீது எனக்கு எந்த கோபமும் இன்றுவரை இல்லை.அவர் என்ன மனதறிந்தா எனக்கு அந்த துரோகத்தை செய்தார்..?ஏன் பத்மினி மீது கூட எனக்குக் கோபமே இல்லை.என்றாலும் அன்றைகு என்னை அழவைத்தவர் சிவாஜிகணேசன்.நடிகர் திலகம் தான் என்னை ஏமாற்றினார்.எனக்குத் தந்திருக்க வேண்டிய தரிசனத்தைத் தராததால் நான் ஒரு பைசா கூட இல்லாதவனானேன்.நடுத்தெரு என்னை நக்கலாகப் பார்த்தது.

அந்த நல்ல....வன் இப்போது எல்லோரையும் விரட்டினான்.எதுவுமே பேசவில்லை நான் நகர்ந்து வெளியேறினேன்.என் வாழ்க்கையில் நான் எனக்கு வெளியே நின்று சிந்தித்த முதலாவது கணம் அதுதான்.மாநகரப் பேருந்தில் டிக்கட் வாங்காமல் பயணித்துவிடலாம்.ஏன் என்றால் அதற்கு முந்தைய வருடம் தான் என் தந்தை அங்கே இருந்து ரிடையர் ஆகியிருந்தார்.அவர் ஒரு தொழிலாளர் தலைவர் வேறு என்பதால் எல்லா பணியாளர்களுக்கும் அவர் பேர் சொன்னாலே தெரியும்.அது அல்ல என் பிரச்சினை.மாலை வரை படம் பார்த்துவிட்டுத் திரும்பலாம் என்று நானே வரைந்து வைத்திருந்த என் பயணத் திட்டம் பாதியில் தோல்வியடைந்தது எதிர்பாராமை எனக்குள் அழுகையாகத் ததும்பியது.
பசி வேறு அப்போது தான் பிறந்த குழந்தையாய் எனக்குள் மௌனமாய் வீறிடத் துவங்கியிருந்தது.வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அவமானம்,பயம் அழுகை பசி துக்கம் தொண்டையை முதன்முறையாக அடைத்தது.மெல்ல அதே தெருவில் நடை பழகினேன்.

என்ன செய்வது எங்கே செல்வது என்றே தெரியவில்லை.எனக்கு ஒரு "யாசக யோசனை"  மட்டுந்தான் அப்போது தோன்றியது.அதாவது அந்த யோசனை என்னவெனில் அந்த தொழிலதிபர் கட்டையை உருட்டி உருட்டி வெள்ளாண்டு கொண்டிருக்கிறார் அல்லவா..?அவர் வெள்ளாண்டு முடிக்கும் வரை அவரை டிஷ்டர்ப் செய்யாமல் அவர் பக்கத்திலேயே பிச்சைக்காரனை போல நிற்க வேண்டியது.பிறகு அவர் கிளம்புகையில் அவரது புத்திக் கூர்மையால் எனக்கு ஏற்பட்ட இழப்பையும் ஷண நேரத்தில் நான் பாக்கெட் கிழிந்து வறியவனானதையும் தெரியப் படுத்தி கண்ணீர் விட்டு,குறைந்த பட்சம் 5 ரூபாயாவது பெற்றுச் செல்வது என்று வீரமாக எண்ணினேன்.

இது தான் சமயோசிதமாகப் பட்டது.அழுகையை மறைத்துக் கொண்டேன்.நான் ஏன் அழவேண்டும்..?சிவாஜி பத்மினி நாகேஷ் மூவர் மீதும் எனக்கு இப்போது வருத்தமே இல்லை.நம்பிக்கையை ஆயுதமாக மாற்றிக் கொண்டேன்.கேட்டுப் பார்ப்பது.தராவிட்டால் ஓங்கி ஒரே முறையாக அந்த மாண்புமிகு ப்ளேயர் அவர்களின் காலில் விழுந்துவிடுவது.பிறகு பணம் தந்தால் கூட பத்து நிமிடம் கழித்துத் தான் எழுந்திருப்பது என்று முடிவுசெய்துகொண்டேன்.மிக வன்முறையாக.அதனால் அதே விளையாட்டு மைதானத்திலேயே நின்றுகொண்டிருந்தேன்.கிட்டத்தட்ட பத்து பதினைந்து ரவுண்டுகள் விளையாட்டை வெறுமனே ரசிக்காமல் உன்னிப்பாக என்ன செய்கிறான் என கவனித்துக் கொண்டே இருந்தேன். அடப்பாவி...அவனா நீயி...கண்ணைக் கட்டுறியா என நினைக்குமளவு அவன் என்னசெய்து சிவாஜியை மாற்றுகிறான் என்பது கிட்டத்தட்ட எனக்குத் தெரிந்தே விட்............

விட்டது.அப்போது தான் என் மண்டையை யாரோ அடிக்க யாரடா எனப் பார்த்தால் என் அன்பு மாலன்.என் வீட்டிற்குப் போய் நானில்லை என்பதை அறிந்து கொண்டு என் ஒரே போக்கிடமாக தளபதி ஓடும் அம்பிகை தியேட்டர் வரை வந்துசேர்ந்த நன்னண்பன் அவன்.அவனைப் பார்த்ததும் என் அருகே நின்றவனிடம் கிசுகிசு குரலில் கேட்டேன்.."எவ்ளோடா மாலு பணம் வெச்சிருக்க..?"என்றேன்.அவன் அதைவிட ரகசியனாக "இருக்குடா.." என்றான்.நான் மீண்டும் கிளைமாக்ஸ் நெருங்கிய ஜெய்சங்கர் படத்து வில்லன் போல "முட்டாள்...இருபது ரூ குடுடா.."என்றேன்.அவன் அதற்கு வில்லன் படத்து வில்லன் விஜயன் போல என்னிடம் "முட்டாள்...நீ இதை ஒழுங்கா கேட்டியா..?"என்றான்.இதற்குள் என் கைக்கு வந்து சேர்ந்திட்ட 20 ரூபாயை சுருட்டி வைத்துக் கொண்டேன்.எதிரே நம் ஆள் குலுக்கிக் கொண்டிருந்தான் கட்டைகளை."வாங்க ராஜா வாங்க நைனா வாங்க செல்லம் வாங்க தம்பி ஒண்ணு வெச்சா ரெண்டு ரெண்டு வெச்சா நாலு..."என்று குலுக்கியவன் கை கடைசி ஸ்பின் ஆகி "டக் டக் டக்" என்று வைக்க நான் டக்கென்று சப்தமாக அண்ணே இருபது ரூபா என்று நடுவாந்திரம் உள்ள கட்டையில் வைத்தேன்.

டக் டக் டக் டக் டக் டக் டக் டக்...

அவன் என்னைப் பார்த்த படியே கட்டையை கூட பார்க்காமல் அந்த கோணியின் கீழே இருந்து ஒரு இருபது ரூபாயை எடுத்தான்.நான் சிவாஜி மேல் போட்டிருந்த இருபதையும் சேர்த்து என்னிடம் நீட்டினான்."திரும்ப ஆடுறது"என்றான்.நான் அவசரமாக "இல்லைண்ணே... சாப்டனும்..பசிக்குது..."என்று சொல்லிக்கொண்டே அங்கே இருந்து நகர்ந்தேன்.அவன் அலட்சியமாக ஏதோ மரணதண்டனையைக் கருணை காரணமாக நிறுத்தி வைக்கிற மக்களாதிபதி போலத் தோற்றமளித்தான்.அவனது கண்களும் என் கண்களும் அபாரமான வேகத்தில் ஓரிரு முறை சந்தித்துக் கொண்டன.அவன் இதழ் ஓரத்தில் சற்றே அலட்சியம் கூடத் தென்பட்டது.அவனது முகம் கூட எனக்கு இன்னமும் நினைவில் இருக்கிறது.இந்த நேரம் அவன் ஒரு முதியவர்.இருந்துகொண்டோ இறந்துபோயோ இருக்கலாம்.ஆனால் என் வாழ்க்கையின் முக்கியமான ஒரு சாலை இரண்டாகப் பிளந்து முதல் முறை என்னை ஒருவழியில் திருப்பி விட்டவன் அவன் தான்.

அதன் பிறகு எப்போதுமே கல்யாண வீடுகளிலும் நண்பர்கள் ஜமாவிலும் கூட எவ்வளவோ முறைகள் சீட்டு விளையாட வருமாறு வற்புறுத்தப் பட்டிருக்கிறேன்.ஒரே ஒரு கட்டாயம் தான்.காசு வைத்து ஆடுவதில்லை.சும்மா விளையாடலாம்.இதை ஒரு அறமாகவே கையாண்டு வருகிறேன்.ஒரு மனிதன் தனக்குக் கீழே நாலுபேரைச் சேர்க்கிற எந்த வித தந்திரவினைகளுக்குள்ளேயும் நான் தலையாகவோ கிளையாகவோ ஏன் இலையாகவோ இருந்ததே இல்லை.சந்திக்கிற எவரும் குருவாகக் கூடிய சாத்தியமே வாழ்தல் என்று ஜென் கூறுகிறது.அவன் எனக்குப் பாடம் புகட்டிய நல்லாசான். அன்றைக்கு மட்டும் மார்லனை கேட்காமலேயே எல்லாம் வாங்கித் தந்தேன்.அவன் சொன்னான்.."போடா இன்னும் ஒரு தரம் ஆடிருக்கலாம்ல..?இப்பப் பாரு..போட்ட காசு தான் கிடைசிருக்கு.."என்றான்.நான் சொன்னேன்.."வேணாண்டா மாலு...அப்புறம் ரெண்டு பேருமே தோத்திருப்போம்..".என்றேன்.



தொடர்வோம்
அன்போடு

ஆத்மார்த்தி

Last Updated (Friday, 30 November 2012 11:16)