புதிய பதிவுகள்

வணக்கம்

கவிதை, சிறுகதை, திரைக்கதை என பல்வேறு தளங்களில் இயங்கி வரும் ஆத்மார்த்தியின் பிரத்யேக இணையதளத்திற்கு அன்புடன் வரவேற்கிறோம்!

Visitors Counter

வாழ்தல் இனிது 1 ஆடல் காணீரோ

வாழ்தல் இனிது  1.ஆடல் காணீரோ



ரசனை என்னும் சொல் அலாதியானது.கலைகளின் அடிநாதமாக ஒலிப்பது ரசனையே. ரசித்தலின் மீதான ஆர்வம் பயணமாகிறது.அப்பயணமே வாழ்வாகையில் ஒருவன் கலைஞனாகிறான்.மாதச்சம்பளம் பாதுகாப்பான வாழ்க்கை என்று உழைத்து வரவுக்கும் செலவுக்கும் இடையே திருப்தியுறும் பெரும் மனிதக் கூட்டத்தில் சேராமல் தனித்தலையும் யாத்ரீகர்களே கலைஞர்கள்.அவர்களின் பயணத்தைத் துவக்குகிற ஒற்றைப் புள்ளி ரசனையைத் தவிர வேறேதும் இல்லை.தன் கனவுகளை மெய்ப்பிக்க அல்லாடும் எல்லாக் கனவுதாங்கிகளுமே கலைஞர்கள் தாம் என்றாலும் கூட எல்லோரும் எப்போதும் வென்றுவிடுவதில்லை.கனவின் பாதியில் கலைக்கப்பட்ட ஓவியங்கள் பலப்பல.என்றபோதும் அன்றாடம் தம் வாழ்வின் ஆதாரஸ்ருதியாக ஏதோ ஒரு கலையைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பயணம் துவங்குகிற புதியவர்கள் பல்லாயிரம் பேர்.     ஒவ்வொரு கலைக்கும் பின்னால் எத்தனை வன்மையான உழைப்புத் தேவைப் படுகிறது..?எத்தனை காலகாலக் காத்திருத்தல் அவசியமாகிறது..?எத்தனை நிராகரிப்புக்கள் நெருப்பை உமிழ்கிறது..?எத்தனை அவமானங்களைத் தாண்ட நேர்கிறது..?எல்லாரும் ஜெயிப்பதற்கான எந்த ஆட்டமுமே கிடையாது என்பது தானே வாழ்வின் பெருங்கபடம்..?

மதுரையின் ஆகப் பரபரப்பான அரசரடி பகுதி.அங்கே இருக்கும் கௌரி ஹோட்டல் காஃஃபிக்குப் பெயர் போனது.அந்தச்சாலையைக் கடக்கும் யாரையும் ஒரு திருப்பு திருப்பி அந்தக் காஃபியை அருந்திய பிற்பாடே நகரச்செய்யும் அற்புதம்.அவ்வை ஈந்த நெல்லிக்கனிக்கு ஒப்பான இலக்கிய அந்தஸ்து மிக்க தேவபானம் அது.அவ்வப்பொழுது அந்தச்சுவைக்காக அங்கே செல்வதும் வருவதும் வழக்கம்.              மூன்று மாதங்களுக்கு முன்னால் ஒரு மாலை நேரம்.சரியாகச் சொல்வதானால் ஐந்தை
நெருங்கும் கடிகாரத் தருணம்.நானும் நண்பர்கள் இருவரும் ஆளுக்கொரு கோப்பையை ஏந்தியபடி பேசிக்கொண்டு இருந்தோம்.சற்றுத் தள்ளினாற்போல் சாலையின் இடதுபுறம் கேட்பாரற்ற நிலப்பரப்பு ஒரு கழைக்கூத்துக் குடும்பத்தின் பிடியில் இருந்ததை கவனித்தேன்.என் பேச்சு நின்றது. இருபுறமும் ஊன்றப்பட்ட கம்புகளுக்கு நடுவே இறுக்கமாகப் பிணைக்கப்பட்ட தாம்புக்கயிறு.
அதன் மேல் ஒரு குழந்தை.அவளை இன்னமும் அப்படித் தான் அழைக்க வேண்டியிருக்கிறது.பத்து வயதுக்கு உட்பட்ட குழந்தை அவள்.அவள் அந்தக் கயிற்றின் ஒருபுறம் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.அவள் கரங்களின் குறுக்கே ஒரு மூங்கில் கோல் இருந்தது.அதனைக் கொண்டு கைகளை அசைத்தசைத்து ஒவ்வொரு பாதமாய் மாற்றிய படியே நடந்து கொண்டிருந்தாள்.


கீழே இருந்தவர்களில் அவளது தாயும் தந்தையும் இன்னொரு சிறுவனும் இருந்தார்கள்.அவள் தந்தை அந்த நடைக்குத் தேவையான இசையைத் தன் உடலோடு நெருக்கமாக இருந்த மத்தளத்தில் மிக ஆணித்தரமான அடிகளைக் கொண்டு எழுப்பிக் கொண்டிருந்தான்.மெல்ல மெல்ல அந்த இசையில் உக்கிரம் அதிகரித்தது.கயிற்றில் நடந்து கொண்டிருந்தவள் முனைக்குச் சென்று அப்படியே லாவகமாகத் தன் கால்களை மாற்றி வைத்து மறுபடி வந்து கொண்டிருந்தாள். எதற்காக இந்த நடை..?வயிற்றுப் பிழைப்புக்கா..?எதற்காக இந்த இசை..?யாசிப்பதற்கா..?இத்தனையு
ம்
கிட்டத்தட்ட பத்து நிமிடங்கள் அத்தனை நகரப் பரபரப்பிற்கு ஊடாக ஒரு பெரும் கடலைக் குவளை கொண்டுஅள்ளிக் கரையில் கொட்டுகிற சிறார்களைப் போல அவர்கள் எனக்குத் தெரிந்தார்கள்.

கொஞ்ச நேரத்தில் அந்தச்சிறுவன் ஒரு ஈயத்தட்டைத் தன் தலைக்கு மேல் தூக்கியபடி வந்து ஒவ்வொருவரிடமும் காசுகளைப் பெற்றுச் சென்றான்.சிறிது நேரத்தில்  அப்படி ஒரு இசையுடனான ஆட்டம் நடந்ததற்கான எந்தச்சான்றையும் விட்டுவைக்காமல் அந்த இடத்தைக் காலி செய்து கிளம்பிச்சென்றிருந்தார்கள்.   என் முகத்தில் யாரோ அறைந்தாற்போல் இருந்தது.அந்தப் பெண்ணின் பரிமளிப்பு அத்தனை நேர்த்தியாக இருந்தது.அத்தனை சிறுமியான அவள் அந்த ஆட்டத்தைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான முன் தயாரிப்புக் காலம் எப்போது துவங்கி இருக்கும்..?ஐந்து அல்லது ஆறுவயதில் தொடங்கியல்லவா இத்தனை வளைந்து நெளியும் நேர்த்தி நதியாகத் தன்னை
ஆக்கிக் கொண்டிருக்கிறாள் அவள்.

அந்தக் குழந்தைக்கு ஏதோ ஒரு வட இந்தியப் பெயர் இருக்கக் கூடும்.அவர்கள் தமிழர்கள் அல்லர்.ஆனால் இந்தியர்கள்.இந்தியர்கள் என்று நெஞ்சு நிமிர்த்திச் சொல்லத்தக்க அளவுக்கு நாடெங்கிலும் இவர்கள் பாதம் படாத இடமே இல்லை என்னுமளவுக்குப் பயணிக்கிறவர்கள்.செல்கிற இடமெங்கேயும் நிரந்தரித்து விடாமல் சுற்றிக்கொண்டே ஆடிக்கொண்டே யாசித்துக் கொண்டே திரும்பிக்கொண்டே இருக்கும் இவர்கள் உண்மையில் கலைஞர்களா..?  இல்லையா பின்னே..?

ஒரு தினத்தின் பத்து நிமிடங்களை மட்டுமே கைக்கொள்ளும் இதனைக் கலை என்று ஒப்புக்கொள்ள  மறுக்கச் செய்வது எது..?போக்கற்ற இவர்களின் பரிதாபமான வாழ்க்கைச் சூழல் மட்டுந்தானே..?இது கலையல்ல என்று யாராலும் மறுக்க முடியாது.ஆனால் எந்தவிதமான கணக்கும் இல்லாத கயிற்று நடைகளை நிகழ்த்தியபடி தங்களுக்குக் கிட்டுகிற சொற்ப பணத்தை வெகுதிருப்தியாகப் பெற்றுக்கொண்டு நகர்ந்து செல்லும் இவர்களுக்கு என்ன செய்திருக்கிறோம் நாம்..?பெருங்கூட்டங்களுக்கு மத்தியில் ஒரு நடனத்தை நேர்த்துகிற கலைஞனுக்குக் கொஞ்சமும் குறையாத அதே பரிமளிப்புத் தான் அந்தப் பெண் குழந்தையின் நடை என்று அடித்துச் சொல்ல முடியும்,நிலமற்றவர்களின் கலை அது.அதனைக் கலையாக வளர்த்தெடுக்க விடாமல் வாகனங்களில் விரைந்துகொண்டே இருக்கும் அத்தனை பேர்களின் கூட்டுப் பொறுப்பின்மைதான் அவர்களுக்கு வஞ்சகமாக நேர்கிறது.

இப்படி யோசித்துப் பார்த்தேன்.அந்தப் பெண் குழந்தையின் பெயர் நிலா என்று வைத்துக் கொள்வோம்,இப்படிக் கம்பில் ஏறிக் கயிற்றில் நடக்கிற அவளுக்கு மட்டும் பரதம் துவங்கி மேற்கத்திய நடனம் வரைக்கும் எது கற்பிக்கப் பட்டாலும் நகரமாந்தர் யாரை விடவும் வெகு எளிமையாக வெகு உன்னதமாக அவளால் ஒரு நடனமேதையாக உருவாக முடியும்.உருவாக்க யார் முன்வரவேண்டும்.,.?
இன்றைய நவ வாழ்வில் அனைவருடைய விருப்பமுமாக சொற்ப எண்ணிக்கையிலான கலைகள் மட்டும் தான் இருக்கிறது என்பது வேதனை.இந்தியா என்னும் வேறுபட்ட மாநிலங்களைக் கொண்ட தேசத்தின் பாரம்பரியக் கலைகள் எத்தனையோ கற்றுக்கொள்வதற்கு ஆளில்லாமல் மெல்ல அழிந்தபடி இருப்பதைக் குறித்த புரிதல் ஒவ்வொருவருக்கும்  வேண்டாமா..?ஒவ்வொரு மொழிக்கும் பின்னால் எத்தனை கலைகள்.ஒவ்வொரு கலைக்கும் பின்னால் எவ்வளவு காலகால உழைப்புகள்..?ஒவ்வொரு கைவிடப்பெற்ற கலையும் ஒரு சரித்திரம் இல்லையா..?சந்ததிகளுக்குக் கலைகளைக் கடத்தாமல் கட்டிடங்களை எழுதிவைத்து இன்புறும் நாம் எத்தகைய சமூகமாக வாழ்கிறோம் என்பது வேதனை அல்லவா...?நாமெல்லாரும் உள்ளே வசித்து இன்புற ஒரு நகரம்.எல்லா நகரங்களுமே ஒன்று தானே..?அப்படி எல்லா நகரங்களுடைய விளிம்புகளிலும் பல்லாயிரக்கணக்கானோர் வறுமையின் பிடியில் வர்க்கத்தின் துரோகத்தில் இப்படி ஒடுக்கப்பட்டுக் கொண்டே இருப்பதைத் தான் விரும்புகின்றோமா..?

என் சமீபத்திய கவிதை ஒன்றில் இப்படி முடித்திருப்பேன்.

"ஒரு வாளை ஏந்திக்
கேட்க வேண்டியதை
சேலைத் தூளியில்
உறங்கிக் கிடக்கும்
சிசுமுகத்தைக் காட்டி
இறைஞ்சியபடியே   நகர்கிறாள்
பிச்சைக்காரி"


யாசிப்பவர்களா கழையிலேறி நடக்கும் கலைஞர்கள்..?பெரு விருட்சங்களை வேரறுத்து போன்சாய் மரங்களாக்கிக்
கண்ணாடிப் பெட்டிகளுக்குள் பூட்டி வைத்து அழகுபார்க்கும் செல்வந்த வஞ்சகத்துக்குச் சற்றும் குறைவில்லாதது தான் இப்படியான கலைஞர்களைப் பார்த்து ரசித்துச் சொற்ப நாணயங்களை விசிறிவிட்டு நம் வாழ்வுகளுக்குள் திரும்பிச் சென்று கதவுகளை அடைத்துக் கொள்வதும்.சிந்தித்துப் பார்த்தால் உலகின் அத்தனை நிலங்களும் நிலமற்றவர்களுடையது தானே..?

தொடரலாம்
வாழ்தல் இனிது

ஆத்மார்த்தி