புதிய பதிவுகள்

வணக்கம்

கவிதை, சிறுகதை, திரைக்கதை என பல்வேறு தளங்களில் இயங்கி வரும் ஆத்மார்த்தியின் பிரத்யேக இணையதளத்திற்கு அன்புடன் வரவேற்கிறோம்!

Visitors Counter

சொல்லில் விழுந்த கணம் கவிதை நூலை முன்வைத்து ஒரு பார்வை

ஆத்மார்த்தி
சொல்லில் விழுந்த கணம்
ஆழி பதிப்பக வெளியீடு
முதல் பதிப்பு
டிசம்பர் 2010

அய்யப்ப மாதவனை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது ஒரு நபரல்ல.ஒரு தருணம்.அய்யப்ப மாதவனின் பெயரைத் தனி-முன்னே கேள்விப்பட்டிருந்தாலும் கூட அவரது கவிதைகள் தாம் எனக்கு அவரை அறிமுகம் செய்வித்தன.இது மேம்போக்காகப் பார்க்கையில் சாதாரணமாய்த் தோன்றலாம்.ஆனால் அய்யப்ப மாதவனைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டு விட்டு,உடனே அவருடனான அறிமுகம் எனக்கு வழக்கத்தை விட வித்யாசமாக நிகழ்ந்தது என்று சொல்லத் துவங்குகையிலேயே முகப்புத்தகம் எனப்படுகிற ஃபேஸ்புக் பற்றி சில வார்த்தைகளை பகிர்ந்தாக வேண்டும்.

இன்றைய பின் நவீனத்துவ நவீனகாலத்தில் நமது இச்சை பிரயாசை ஏதுமின்றி நமது உடலில் முளைத்துவிட்ட பதினோறாம் விரலாகவோ அல்லது மூன்றாம் கண்ணாகவோ அல்லது நமது முகத்திற்கு அன்றாடங்களில் நாம் நம்பி நுகர்கிற முகப்பூச்சாகவோ முகப்புத்தகத்தைக் கொள்ளவே இயலாது.கணிணியின் ஒரு வளர்சிதை மாற்றம் இணையம் இன்னுமோர் வளர்சிதை மாற்றம் எதுவெனில் மொழிகளை தனக்குள் புகுவித்துக்கொண்ட கணினியை சொல்லலாம். இதற்கடுத்த கிளைமாற்றம் தான் மின்னஞ்சல் முதலானவை. இதுவரையில் எல்லாமும் அமைதியாய்த் தான் போய்க்கொண்டிருந்தது. மூன்றாம் மாற்ற காலம் எங்கே தொடங்கிற்றோ அங்கே சோசியல் நெட்வொர்க் என்றழைக்கப்படுகிற சமூகவலைப்பின்னல்களின் மாயவெளி உருவாகத்தொடங்கியது.

அங்கனம் முகப்புத்தகத்தின் ஒரு பயனீட்டாளன் என்கிற முறையில் மனித முகங்களுடன் கூடியதான அவரவர் சுயகுறிப்புக்களில் எனக்கான நட்புமுகாந்திரங்களை அலசித் தேடிக்கொண்டிருக்கையில் வந்து விழுந்தது தான் அய்யப்பமாதவன் என்னும் கவியுடனான பரிச்சயம்.ஒற்றைப் புகைப்படம் தவிர குரலோ,உருவமோ எதுவுமே அறிமுகமற்று வெறும் சிந்தனைப் பகிர்தல்களும் செயல்பாட்டு அறிதல்களும் மேலாக பொதுப்புள்ளியாய்க் கவிதை கவிதை கவிதை எனக் கவிதையாய் வாழுகிற தனி நபர் இயக்கமாக அய்யப்ப மாதவனை அறிந்துகொண்டே இருக்கிறேன். இன்னமும் பூர்த்தி செய்துவிடவில்லை அய்யப்பனை அறிந்துகொள்வதை.

ஐய்யப்பனா அய்யப்பனா என்றதில் சிறுகுழப்பம் இருந்து பிறகு அய்யப்பன் என்றானது. ஆனால் அவரது கவிதைகள் கிஞ்சித்தும் குழப்பந்தராதவை.

ஒரு சந்திப்புக்கான திட்டமிடலில் வந்து விழுந்தது தான் சொல்லில் விழுந்த கணம் என்ற அய்யப்பனின் புத்தம் புதிதான கவிதை நூல்.அந்த நூல்வெளியீட்டு விழாவிற்கு வருவதாய் வாக்களித்து விட்டு அங்கே பங்குபெறாமற்போனது எனக்கும் அவருக்கும் பொதுவருத்தமாயிற்று.என்றபோதும், அவரை மதுரை புத்தகக் கண்காட்சியில் முதல் முறையாக சந்தித்தேன். மகிழ்ந்தோம் இனி சொல்லில் விழுந்த கணம் என்ற கவிதைநூலில் அய்யப்பனின் கவிதைகளை முன்வைத்து சில சொற்களைக் கூறு போட்டு விட்டுச் செல்லலாமென்று இருக்கிறென்.

அய்யப்ப மாதவன் சிதைகிறார். சாதாரணமாக அல்ல,கண்ணாடிக்குப் பதிலியாய்ச் சில இடங்களில் உள்ளீடு செய்யப்பெற்றிருக்குமே அது போல் சின்னக் கட்டங்களாகச் சிதைகிறார்.தன்னை உடைப்பதை பிறர்கைச்செயலாக ஒருபோதும் அவர் அனுமதிக்கிறவராயில்லை.மாறாக அப்பொறுப்பைத் தானே ஏற்கிறார்.காலத்தால் தன்னைக் கூறுபோட்டுக் கிழிக்கிறார்.குருதிவழிகிற கணங்களை எடுத்து அதே குருதியில் அலசுகிறார்.தன்னைத் தன் மாம்சத்திலிருந்து அடையாளப் படுத்தி வெளியேற்றமொன்றை நிகழ்த்தி விடுகிற எத்தனத்துடன் திரிகிற அய்யப்பமாதவன் தனது அடுத்தாயுதமாய்க் கைக்கொள்வது தருணங்களுக்குப் பின்னால் உறைந்து நடுநடுங்கிக் கொண்டிருக்கிற அவை நிகழ்கிறதற்கான காரணங்களை..சொற்களை அணுகுவதில் ஒருபோதும் சோர்வுறாது அதே நேரம் சொற்களைக் கண்டு எந்தவித தீர்மானத்தையும் அதன் மேல் திணித்திடாது ஒரு இசைக்கலைஞன் இசைக்கருவியை ஒரு தேவை நிமித்தம் தன் பரிச்சயத்தை அதன் மீது வைக்கிறாற்போல் அணுகுகிறார் சொற்களை,வந்து நேர்கின்றன கவிதைகள்.

தன் சிதைவை வெளிக்கொணர்வதில் தன் சுயத்தை அவிழ்த்து அம்மணப்படுத்துகிறதில் எந்தவிதமான சமரசமும் எதன்பொருட்டும் நிகழ்வதை அனுமதிப்பதில்லை அய்யப்பன்.அவரது எந்த ஒரு வரியையும் எந்த ஒரு கவிதைக்கான சூழ்நிலைக்கு முன்பின் ஒட்டிப்பிசுக்கிக் கொண்டிருக்கிற கால அகாலங்களையும் பிசைந்து கூடுவதை அவர் அனுமதிப்பதே இல்லை.

சொலில் விழுந்த கணம் என்கிறதை நமக்கும் பெயர்க்கிறார் அய்யப்ப மாதவன்.அது வாசகனை மௌனமாய் உள்வாங்கிக்கொள்கிறது.வெளிப்படுகையில் அதன் பிரதியாக அதன் சிதைவாக வெளிவரக்கூடும் வாசகன்.வேறொருவனாகவும்.

ப்ரதிகள்:

1.முத்தக் குளம்படிகள்:
உன் குரலொலி மாருதத்தின் பிரவாகத்தில்/ செவிப்பறையிடையே/ தேன் கூட்டுச் சாறேனயிறங்க/ மதுவில் கிறங்கும் உடலாகிறேன்.
என்கிறார் அய்யப்பன் முத்தக்குளம்படிகள் கவிதையில் முன்னும் பின்னும் அவிழ்கிறது ஒரு உடல்.

2.உடலுக்குள் இறகாகும் மனம்
காவல்நிலையத்தில் வாயடைத்தபடி மொழிபுரியாது நான் இங்கிருந்து அவள் முன்பிருக்கிறேன்/ அப்பறவையென/ என்னைப்போல் நிறையப் பறவைகள் திரிகின்றன பொழுதுகள் கடந்து போக/
வாசகமனம் இங்கே கையறு நிலையில் தத்தளிக்கிறதை கவிபாவன் ரசிக்கிறான். பறவையாய் உடன் திரிவதென்பது அதன் வருகையற்று விலகிக்கொள்வதும் உடன்பட்டதே.காவல் நிலையத்தில் என்று துவங்குகையில் அச்சொற்கள் பீறிட்டுத் திணிக்கிற நவகாலத்தின் ரசத்தை உற்றுநோக்காமல் கடந்துவிட இயலாது.காவல் நிலையம் என்பது ஒரு அதிகாரத்தின் ஒரு யதேச்சாதீர்மானத்தின் ஒரு சர்வ ஏகத்துவத்தின் ஒரு ஆணவத்தின் முன் மண்டியிட நேர்கிற அடிமையின் கையறு நிலை என்பதை துவக்கத்திலேயே நெற்றிப்பொட்டில் வைத்துச் சுட்டு வீழ்த்திவிடுகிற பலத்தோடு அவிழ்க்கிறார் அய்யப்பன்.

3.தலை வெடிக்கும் பருத்தி:
இரண்டு சர்வசமங்களை முன்வைத்து சமப்படுத்தி மகிழ்கிறது இக்கவிதை, இதன் இறுதிவரிகளில்
/////போனதிசையில் கிறுக்குப் பிடித்தவள்போல் படுக்கையறையில் வாசனையற்று அறுந்த காம்பெனக் கிடந்தாள்.அவ்வப்பொழுது அவளது மடியில் படுத்து பருத்திப்பூ வெடிப்பதாகப் புனைந்துகொண்டேன்.///// எது உச்சம் எது நீட்சி என நெக்குருக நேர்கிறது இக்கவிதை வாசகனை நிறுத்துகிற புள்ளியில்.

4. நீர் சாகசம்
திடீரெனப் பெய்த மழையின் ஸ்வரங்களில் ஒழுங்கு கூடிய பொழிவு ப்ரவகித்தோடிய வெள்ளமாகிய சங்கீதங்கள் பூரண அமைதி விரல்களற்ற வானம்
ஒரு மழை கொணரக்கூடிய சங்கீதங்களையோ அதனுட்பொதிந்திருக்கக் கூடிய வெள்ளத்தையோ கடந்து சென்ற கணங்கள் பலப்பல.ஆணி அடித்து சட்டமொன்றை உண்டாக்கி மழையை நீர்சாகசம் என்ற பதத்தில் அவிழ்க்கிறார் கவிஞர்.

5.மரம் போன்று அவனுதிர்க்கும் மஞ்சளிலைகள்
பழுத்துக்கொண்டிருக்கின்றன
அம்மரத்தில் மரணங்கள்
மஞ்சள் நிறத்தில்
காற்று காலன்
காற்றைவிடப் பூஞ்சையான தேகங்கள்
எனத்தொடங்கி அன்பவப்பரப்பிற்குள் முடுக்குகளெங்கும் நமை நகர்த்துகிற அய்யப்பன்
மஞ்சளிலைகளுடன்
மரம்போன்றவர்களிடமும்
நடமாடும் எப்பவும் எக்கணமும்
உயிர்நீட்டிக்கும் காற்று.
இக்கவிதையில் ஈற்று வரிகளில் உறைந்திருக்கிற கம்பீரத்தை கொண்டாடாது இருக்கவியலவில்லை. எப்போதும் என்பதன் இரட்டை குழல்களை பெயர்க்கிற இடத்தில் எப்பவும் எக்கணமும் என அழகுற சிதைகிறது மொழி.நல்லதொரு அணுகல்.

6.அப்பழுக்கற்ற பர்வதம்
ஒரு மலையிலேறியவன் சொல்கிறான்...
"அப்பழுக்கற்று வினயமற்று
நஞ்சற்று இறங்கும் மனமற்று
சுற்றிய கால்களுள்
மலையைப் பதுக்கியவாறு
கீழிறங்கினேன் மெதுமெதுவாய்
அய்யப்பனின் ஆகச்சிறந்த வரிகள் என இத்தொகுப்பில் நான் அடையாளப்படுத்த விரும்புகிறேன் இவ்வரிகளை. பர்வதக்கானகத்தில் இருந்து வெற்று நினைவுகளைப் புகையூடும் படங்களாக்கி அவற்றைப் புரட்டுகிற தருணங்களில் அரையும் குறையுமாக சிற்சில உலாக்கணங்களை மீட்டெடுக்கிற இறைஞ்சுதலோடு நினைவுகளை கையாண்டு கொண்டிருக்கிற மனிதப்பிறவிகளின் மத்தியிலே ஒரு அரசனைப் போன்றதொரு கம்பீரனாய் மலையைப் பெயர்த்துக் கொஞ்சமாய்ப் பதுக்கியவாறு கீழிறங்கி வரும் சாகசம் கவிதவிர வேறெவர்க்கு வாய்க்கும்..?
உறங்கா யாழ் நகரம், கிழித்தனர் சிக்குண்டிருப்பதை போன்ற கவிதைகள் அவ்வவற்றின் நேர்த்துகிற முக்கியத்துவத்தை வாசக மனங்களுக்குள் அவற்றுக்கே வாய்க்கச் செய்துவிட்டு அடுத்த கவிதைகளுக்குள் நுழைகிறேன்.

7.வெண்மையுள் வெண்மை:
கண்ணாடியுள் போலியைக் களைந்து/கண்ணாடியாக்கி மாயமாக்கவிருக்கும் என் பிரதிமைகள்
வண்ணங்களின் ஊடாக நகருகிற இக்கவிதையின் இடைவரிகள் கவிதைக்குள் கவிதையாக, மாயப்புனைவு வெளிக்குள் நம்மை நகர்த்திப் பூட்டிவிடுகிறது, நிதானங்களின் முடுக்குகளில் மெல்ல அவிழ்கிறது கவிமொழி. மாயமாக்கவிருக்கும் ப்ரதிமைகளை நுட்பமாக முன்வைக்கிறார் அய்யப்பன்.

8.கண்ணாடி ஆப்பிள்
"கையில் கிடைத்த கண்ணாடி ஆப்பிளில்
ஒளிர்ந்த பலவிண்மீன்கள்
விண்ணிலிருந்து தலைமீது வீழும் ஒரு எரிகல்
விலகியபோது தொலைந்தது அது."
நம்நமது மனக்கண்களில் கண்ணாடியினாலான ஆப்பிள் சிதற்றிவிட்டுப் போகிறது தனது மாயத்தொலைதலை. எதையும் எதையும் கவிதைப்படுத்துகிற எத்தனங்களுக்கு மத்தியில் அபூர்வங்களை எடுத்துக் கோர்த்து நம் முன்னால் உலாவச்செய்கிற அமைப்புப்பணியை செய்பவனாக கவிதைகளை முன்னகர்த்துகிறார் அய்யப்பன்.
அய்யப்பமாதவனின் பலங்களில் ஒன்று அவர் எதனையும் அளவெடுக்கிறவராக அணுகுவதே இல்லை. சொற்களைப் பற்றிய உள்ளுணர்வை மட்டும் கைக்கொண்டு அவை பற்றின வேறெந்த கணக்குவெளிகளும் இல்லாத அய்யப்பமாதவனின் அணுகுமுறையால் ஒரு கவிதை நடுக்கமுறாத நேர்நேரடி அனுபவமொன்றை நிகழ்த்தி விடுகிறது.
இதே கவிதையின் நடு, ஈற்றுப் பகுதிகளை முன்னெடுத்தோமேயானால்
விழும் பழங்களில்
கண்ணாடிகள் நொறுங்கும் ஓசை
கனியெடுக்க நகர்ந்தவேளை
எடுத்து மறைந்தது
காட்டுமிருகத்தின் கை
தோன்றிய எதிரியை எதிர்ப்பதறியாது
மறுபடி மரத்தை அசைக்க
மிருக உருவம் புலப்பட
அசைப்பதை நிறுத்தினான்.
வழுக்குப்பாதையில் விரைவெடுத்து வாசகனை நகர்த்துகிற மாய நிகழ்த்தல்களை போகிறபோக்கில் அனாயாசமாக நிகழ்த்திவிடுகிறார் அய்யப்ப மாதவன்.அவர் ஒருபோதும் வாசகனை துன்புறுத்துவதே இல்லை,தமது மொழிவன்ம்மையால்,மாறாக ஒரு விமானத்தைப் போல் தன்னியல்பு மொழியை விரித்து நகர்த்தி விரையச்செய்து அதனூடே வாசிப்பனுபவத்தையுங்கலந்து விரையவைக்கிற வித்தை அய்யப்ப மாதவனின் கவிதைகளில் ஆகப்பொருந்தி நிகழ்ந்திருக்கிறது என்றால் அது கிஞ்சித்தும் மிகையல்ல.

9.மெடூசா:
**************
கண்ணாடியில் தெரிந்த பிம்பமாய் செத்தழிந்த மெடூசா போர்கிஸ் மற்றும் சிட்டோவின் மகள்.அவளது புனைவரலாற்றின் ஒரு பிரியை எடுத்து நம் முன் விரித்து வைக்கிற கவிஞர் நம்மை க்ரேக்க பிம்பங்களின் நடனப்ரதேசமொன்றினுள் நுழையச்செய்கிறார்.அந்நடனம் உயிர்கொய்யும் தன்மை கொண்டதாயிருக்கிறது.
ஒரு கோப்பைத் தேனீரில் கொன்றுவிட
நின்றுகொண்டிருக்கிறாள் மெடூசா
எனத் துவங்குகிற அய்யப்பன் மெடூசாவின் கோரப்ரதியொன்றைப் பெயர்க்கிறார் கொய்யப்பெற்ற மெடூசாவின் தலையைக் கையில் பிடித்தபடி நிற்கிற பெர்சூயெசின் தாண்டவம் நம் மனக்கண்ணைக் கீறுகையில் நமக்குள் கொப்பளிக்கிற குருதியானது க்ரேக்கச்சிவப்பில் இருப்பது தெரிகிறது.
உதடுகளுள் சர்ப்பநஞ்சு நிரம்பிய
கலசங்களைப் புதைத்திருக்கிறாள்.
நமக்குள் சில்லிடும் உணர்வுகள் மீட்டெடுக்கின்றன.மெடூசாவைக் கண்ணெடுத்துப் பார்க்கிறவர்களைக் கல்லாய்ச் சமைத்திருந்த காலமொன்றை கணத்தில் உள்வாங்கி.
இதனை அய்யப்பன் கொணர்கிற இடம் அலாதியானது...
கைகளில் ஏந்துகையில் சிலையாகாமல்
மெடூசாவிடமிருந்து காக்கும்
மோலி மலரின் ரகசியம் அறிவாய்

அவள் வாஞ்சையில் சூடேறி எரிந்து காடாகும்
உன்னைப் பனி நிறைத்து காத்துக்கொள்
மோலிமலரைத் திருடி உன்னைச் சிலையாக்க
தீராவஞ்சனையுடன் நின்றுகொண்டிருக்கிறாள்.

இக்கவிதையின் பேசுபொருட்களை விடவும் முன்னும் பின்னும் சர்வசமங்களில் விரியும் க்ரேக்கத் தொன்ம வெளியில் அலைந்துகொண்டே இருக்கிறாள் மெடூசா.அவளது குரலின் கெக்கலிப்பும் அவள் சாபத்தின் பிரிந்தலையும் நாகங்களுமாய் ஒரு மொழியிலிருந்து வேறு நிலங்களுக்கு மொழிகளுக்குள் புகுந்து வெளியேறுவதன் மூலமாய் தன்னை அதிகரித்துக்கொண்டே தன் சுயத்தை இல்லாமல் செய்து கொள்கிற மாயவித்தைக்காரி மெடூசா என்றே எண்ணத் தோன்றுகிறது.இத்தொகுப்பின் பிற கவிதைகளுக்குள் பெண் என்ற பதம் வருகிற இடங்களையெல்லாம் கணப்பொழுதில் கல்லாய்ச் சமைத்து தன்னை பெருக்கிக்கொண்டு ஆணவச்சிரிப்பை விசிறியடிக்கிறாள், இன்னமும் தன் குருதிமணக்கிற காலத்தின் வெட்டவெளிதனில் அய்யப்ப மாதவன்,மாதவம் புரிந்திருக்கிறார் என்று சான்றளிக்கக் கூடிய இந்தக் கவிதை தவிரவும் இன்னமும் இத்தொகுப்பின் கவிதைகள் நம்மை வசீகரிக்கின்றன.நம் உடலின் பொதுத்தரிசுகளைக் கத்தரிக்கிற மொழி லாவகம் அய்யப்பனுக்கு எளிதாக கைவருகிறது.கணங்களை கையிலெடுத்து காலத்தின் குறுக்குவெட்டில் பயணிக்கிற கவிதைகள் ஒருபோதும் நீர்த்துப் போகாது என்கிற எதிர்பார்ப்பு, அய்யப்பனிடத்திலிருந்து இன்னும் பல கவிதைகளைப் பெற்றுத்தரும்.