புதிய பதிவுகள்

வணக்கம்

கவிதை, சிறுகதை, திரைக்கதை என பல்வேறு தளங்களில் இயங்கி வரும் ஆத்மார்த்தியின் பிரத்யேக இணையதளத்திற்கு அன்புடன் வரவேற்கிறோம்!

Visitors Counter

ஞாபக நதி 2

பட்டாம்பூச்சி சட்டைக்காரன்

எல்லாரும் எல்லாமும் பெற வேண்டும் என்றால் எல்லாராலும் எல்லாமும் வாங்கப்படக் கூடிய வரம்பிற்குள் வந்தாக வேண்டுமல்லவா,.,?தொண்ணூறுகளின் மத்திமத்தில் உலகமயமாக்கல் திறந்து வைத்த முக்கியக் கதவு வணிகம்.இன்றைக்கு நினைப்பதை எல்லாம் வாங்கிக் குவிக்கிறான் சாமான்யன். இன்றைக்கு எதை விரும்பினாலும் கண் முன்னே கிடைக்கிற தேர்வுகளிலிருந்து எதை விடுத்து எதை எடுப்பது என்ற குழப்பம் மிஞ்சுகிறது.காசு பணம் இவையொன்றும் இன்றைக்கு பிரதான அம்சமாக இல்லை.எடு கடன் அட்டையை என்று பல்லிளித்தபடி காத்திருக்கின்றன வணிகப்பெரும் நிறுவனங்கள்.
முன் பழைய காலத்தில் தேவைக்கும் உற்பத்திக்கும் வாங்கும் சக்திக்கும் இடையே ஒரு வெற்றுவெளி எப்போதும் இருந்தது.அதனால் எல்லார்க்கும் எல்லாமும் கிடைத்திடவில்லை.காத்திருந்து கைக்கொண்டதெல்லாம் அந்தக் காலம்.எதையும் எளிதில் கிடைக்கச் செய்யவில்லை.

கடிகாரம் கட்டாத கரங்களும் செருப்பணியாத கால்களும் ரேடியோவை சொந்தம் கொண்டாடாத காதுகளும் பேனாவை இரந்து பெற்ற அப்யாசமும் அன்றைக்கு இருந்ததை இப்போது நம்புவதற்கே கடினமாக இருக்கும்.என்றாலும் அதே நிஜம்.பணம் என்கிற சொல் அன்றைக்கு வேறாக இருந்தது.கடனற்ற வாழ்வும் சிக்கனமும் சேமிப்பும் அன்றைய வாழ்வு நதி நகரும் திசைகளாய் இருந்தன.பணம் சர்வ வல்லமையுள்ள பெரிய கடவுளாய்த் திகழ்ந்தது.வாங்கவும் கொடுக்கவும் கையாளவும் ஏன் கனவுகாணவும் கூட அஞ்சி அஞ்சி வாழ்ந்த பெருங்கூட்டத்தின் வழித்தோன்றல்கள் தான் நாமெல்லாருமே.இன்றைய புதிய யுவர்களுக்கு இது ஒரு சேதியாய்க் கூடத் தெரியாது.

அன்றைக்கு இரவல் எனும் சொல் அன்பு எனும் சொல்லோடு பிணைந்ததாய் இருந்தது.வீடுகளுக்கு இடையே பால் காப்பிப் பொடி கடுகு சர்க்கரை மிளகாய்த் தூள் தொடங்கி சகல மளிகைப் பொருட்களும் இரவல் பெறப்பட்டன.வீட்டுக்குத் திடீரென்று தெரிந்தவர்கள் வந்தால் பின் வழியாக விரைந்தோடி வந்து அடுத்த வீட்டிலிருந்து பாய் அல்லது ஸ்டூல் அல்லது சேரை எடுத்துக் கொண்டு அதே பின் வழியாக நுழைந்து ஏதோ தங்கள் வீட்டிலிருந்ததைக் கொண்டு வந்தாற் போலவே பாவனை காட்டிய காட்சிகள் நிகழ்ந்தன..அது போலவே ஊரிலிருந்து விருந்தாளிகள் வருகையில் பக்கத்து வீடுகளுக்கு அறிமுகம் செய்து வைப்பதிலிருந்து தங்கள் வீடுகளில் சிறப்பாக சமைக்கப் பட்ட பதார்த்தங்களைப் பகிர்ந்து கொள்வது வரைக்கும் அன்றைக்கு வீதியில் ஒவ்வொரு வீட்டுக்கு இருபுறங்களிலும் வீடுகள் இருந்தன. அதில் சுற்றத்தார் வசித்தார்கள்.இன்றைய காலம் வேறாக இருக்கிறது.வீதிகள் இருக்கத் தான் செய்கின்றன. சொந்தம் கொண்டாடத் தான் யாருமற்ற தீவுகளாய் வீடுகள் மாறிவிட்டன.அடுத்த வீட்டில் வசிப்பவர் பெயர் நம்பிராஜனா நடராஜனா எனத் தெரியாத ராஜாக்கள் தானே நாம் எல்லாருமே..?

குடும்பங்களில் இரவல் என்ற சொல் தேவை நிமித்தம் மத்யம வாழ்க்கையின் ஒளித்திரியாகவே திகழ்ந்தது என்றால் வாலிபதேசத்தில் இரவல் என்ற சொல்லுக்கான கதாபாத்திரமே வேறு.என்றைக்குப் பதினாறு வயதாகி வீடு கசந்து தெருமுனை இனித்ததோ அன்றைக்கே உண்மை மெல்ல விடைபெற்று எடுத்ததற்கெல்லாம் பொய் உதடுகளில் பூத்தவண்ணம் இருக்கலாயிற்று. என்ன செய்தாலும் சரி.நினைத்ததை அனுபவித்தே தீர வேண்டும் என்று சொந்தமாய்த் தம்மையே நீதிபதிகளாய் எண்ணிக் கொண்டு சகல பாவங்களையும் செய்யத் துணிந்த காலம் அது.களவு கூடாது என்பதால் பெரிய மனது செய்து இரவல் என்கிற பெயரில் ஒருவரை ஒருவர் துன்புறுத்தலுக்கு அருகாமையில் துரத்தினோம்.

உன் பேண்டைக் குடு.உன் சட்டையைக் குடு என்று உள்ளாடைகள் தவிர எல்லாவற்றையும் இரவல் கேட்பது சகஜமாயிற்று.நான் ஒரு பருமதுரை என்பதால் தருமதுரையாக இருக்கத் தேவையின்றித் தப்பித்தேன்.என் குழாமில் மற்ற எல்லாருமே இப்படிப் பண்டமாற்றுக்களில் உழன்று தவித்தார்கள்.தன் காதலியைச் சந்திக்க தினமும் சென்று வருவது தான் வாலிபராசாக்களின் தலையாய உத்யோகம். அதுவும் ஒருதலையாய்க் காதலிப்பவளைப் பின்னாலேயே பதினைந்து கிலோமீட்டர்கள் சும்மாவே சென்று அவளது கல்லூரி பஸ் ஸ்டாப்பில் விட்டுவிட்டு மறுபடி தேமே என்று திரும்பி வருவதை ஏதோ புனிதயாத்திரை போலச் சென்று வருவோம்.இதில் உபகதைகள் இரக்கமற்றவை.அந்தக் குறிப்பிட்ட பெண்ணுக்கு இவன் பெயர் ரவி என்றோ ஆதி என்றோ ஜெயா என்றோ குணா என்றோ தெரியவே தெரியாது,மேலும் அந்தக் குறிப்பிட்ட காதல் கிறுக்கன் தன் பின்னால் தான் வருகிறான் என்ற குறைந்த பட்ச அறிதல் கூடச் சாத்தியமே கிடையாது.ஆனாலும் அப்படிச் சென்று வருவதற்கு இவன்கள் படுத்துகிற பாடு இருக்கிறதே..?அதை சொல்லி மாளாது.தியாக தைர்ய வீர்ய விஜயங்கள் அவை.   

பெல்ட் வாட்ச் மோதிரம் ஷூ செருப்பு ஜீன்ஸ் பேண்ட் சட்டை கூலிங் கிளாஸ் ஓட்டுகிற பைக் மற்றும் சைக்கிள் இத்யாதிகள் தான் பெரும்பாலும் இரவல் கேட்கப் படும்.அதன் கதை அத்தனை ரசம்.
ஸோ அண்ட் ஸோவின் பட்டாம்பூச்சி சட்டையைக் குறி வைத்து பஸ் பிக்கப் டயத்துக்கு ஒரு மணி நேரம் முன்பே அவனது வீட்டு வாசலில் வந்து நின்று கொள்வர்..குறைந்த பட்சம் ரெண்டு பேர்.அதாவது ஒரு லவ்வன்.அவனுக்கு உதவிக்கு ஒரு காதல் தளபதி. அனேகமாய் சைக்கிள் சொந்த சைக்கிள் அல்லது ஐந்தாவது ஸ்டாப்பில் வாடகைக்கு எடுத்து வருவார்கள்.வீட்டுக்குள் அழைத்தால் வரமாட்டார்கள்.நீ வாய்யா என்று வாசலிலேயே நிற்பார்கள்

வாசலுக்கு வந்ததும் அந்த லவ்வன் பேசமாட்டான்.வாய் திறந்து கேட்க கூச்சமோ என்ன கண்றாவியோ கூட இருக்கும் காதல் தளபதி தான் பேசுவார்.
"இந்தாருய்யா...நம்ம சகா அவரோட ஆளை ஃபாலோ பண்ணி போறதுக்கு உன் வயலட் சட்டையைக் கேக்குறாப்லய்யா...குடு நாளைக்கழிச்சி தொவச்சி அயர்ன் பண்ணி தந்துருவாப்ள" என்று சிபாரிசு கலந்த கண்டிப்பு கலந்த குரலில் முன்மொழிவான்.பக்கத்தில் அந்த சகா ஏதோ தனக்கு சம்மந்தமே இல்லாத எத்தியோப்பிய பனிச்சரிவை ந்யூஸ் சேனலில் பார்த்தபடி கடலை கொறிக்கும் அங்கிள் சாமா போல முகத்தை வைத்துக் கொண்டு வேறு பக்கம் பார்ப்பார்.அதைக் கேட்டதும் கறுப்பு வெள்ளைப் படங்களில் பலத்த சப்தத்தோடு தந்தியைப் பிரித்துப் படித்த கண்ணாம்பா போல முகத்தை நெளித்த அந்த ஸோ அண்ட் ஸோ
"என்னய்யா இப்ப வந்து கேக்குறீங்க..இன்னிக்கு நா அதைத் தான்யா போட்டுக்கணும்னு எடுத்து வச்சிருக்கேன்"
.(இது பொய் நம்பர் ஒன்.)
"அட நீ என்னய்யா...லவ்வுக்கு எல்ப் பண்ணா புண்ணியம்யா...குடு.நாளை மறுநாள் நானே வாங்கித் தந்துர்றேன் (இது பொய் வாக்குறுதி நம்பர் ஒன்)

"
இல்லய்யா வீட்ல திட்டுவாங்கில்ல..நா வேணா அஞ்சாவது ஸ்டாப்ல வந்து கழட்டித் தரட்டுமா..?"
இது பொய் நம்பர் ஒன் பாயிண்ட் ஒன் அப்டியே வேறு வழியில் எஸ்கேப் ஆவதற்கான இறுதி முயற்சி.
"நீ என்னய்யா...நண்பன் எத்தினியோ உனக்கு செய்திருக்காப்ல...ஒரு சின்ன(??) சட்டைக்குப் போயி இப்பிடி பண்றே..?குடுய்யா ஒரு ப்ளாஸ்டிக் கவர்ல வச்சி குடு யாரும் பாக்க மாட்டாங்க..நாங்க பொத்துனாப்ல கொண்டு போயிக்கிறோம்,"
வேறு வழியில்லாமல் மனசுக்குள் அந்த லவ்வி மற்றும் இந்த லவ்வன் மேலும் அந்தக் காதல் தளபதி மூவரையும் திட்டிக் கொண்டே தந்துவிட்டால் சிரித்த முகத்தோடு மூவருமாய்க் கிளம்பி போவதோடு இந்தக் காட்சி முடிந்துவிடும்.
இதுவே "அந்த சட்டையா இன்னும் துவைக்கலையே" (இது பொய் நம்பர் 2) என்றால் அவ்ளவு தான்.எதிர்த்து பேசவோ வீட்டுக்குள் நுழைந்து சோதனையிடவா முடியும்..?வாரண்ட் இருக்கா என்று கேட்காமலே வெளக்கமாறால் அடித்து விரட்டுவார்களா இல்லையா.?அந்த சந்தர்ப்பங்களில் கூட வந்த காதல் தளபதி லவ்வனைக் காண்பித்து சட்டைக்காரனிடம் இரக்கமே இல்லாமல் "நீ இந்தாளுக்கு எண்பத்தி அஞ்சு ரூபா தரணுமாம்ல..அதை உடனே தரணும்..இல்லைன்னா உங்கப்பா அம்மாகிட்டே நியாயம் கேட்குறதைத் தவிர வேற வழியே இல்ல.."" என்று வேறுமுகம் காட்டும்.
""ஏய் என்னய்யா..இது காலங்காத்தால அம்புட்டுக் காசுக்கு எங்கய்யா போவேன்..?அஞ்சு ரூவா கூடத் தரமாட்டாங்கய்யா" என்று கலங்கினால் "துவைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை சட்டையைக் கொண்டு வா அயர்ன் பண்ணிக்கலாம்" என்று இடைக்கால உத்தரவு + ஜாமீனை அவ்விடத்திலேயே வழங்குவார் காதல் தளபதி.
அதே ஒரு ரோசத்தில் "இந்தாய்யா உன் காசு" என்று வசதிப்பட்டவனாக இருந்து எண்பத்து ஐந்து ரூபாயைத் தந்துவிட்டானென்றால் "என் லவ்வியை நாளைக்கு பாக்குறோம்.இன்னிக்கு இந்த துரோகியை மறக்கறதுக்காக இவ்ளோ ரூபாய்க்கும் திருநகர் பார்லயே குடிக்கிறோம்" என்று வேறுவழி பார்ப்பார்கள்.
அழுக்குச் சட்டையை தந்த பிறகு "இதப்பாரு ஸோ அண்ட் ஸோ நீ காசைக் குடுத்துட்டு உன் சட்டைய வாங்கிக்க"என்று கந்துவட்டிக் கனல்கண்ணனாய் க்ளோஸிங் டயலாக் பேசிவிட்டுக் கிளம்புவார்கள் இரண்டு பேரும் சட்டையைக் கவர்ந்து முன் செல்ல பின்னாலேயே அவர்களைத் திட்டியபடி சட்டைகொடுத்தான் தனியாகத் தொடர்ந்து செல்வதோடு இந்தக் காட்சி நிறையும்.

இப்படி எல்லாம் கஷ்டப்பட்டு பஸ்ஸில் படிக்கட்டில் தொங்கிக் கொண்டே போய் தொங்கியபடியே திரும்பி "இது என் ஆளு என் ஆளு என் ஆளு" என்று பத்துப் பேருக்குள்ளேயே முனகிக் கொண்டிருந்துவிட்டுக் குறைந்த பட்சம் அந்தப் பெண்ணானவளை ""இந்தா புள்ள நில்லு புள்ள.."" என்று நிறுத்தித் தன் காதலைச் சொல்கிற தைரியம் இருந்ததே இல்லை என்பது பெரும்பான்மைக் காதல்ராஜாக்களின் சோகக் கதை.அதில் சிலர் தனக்குள்ளே தானே தீ வைத்துக் கொண்டு தண்ணீருக்குள் குதித்தாற் போல் மன்றாடிக் கண்ணீர் உகுத்துக் காலில் விழுந்தாவது காதலில் கரை சேர்ந்ததும் உண்டு.
கதையின் போக்கும் முடிவும் எதுவானாலும் சரி.இரவலாய்த் தந்த சட்டைகள் எங்கோ துவங்கி எங்கோ பிரிந்தலைந்து எவ்விடமோ கடல் சேர்ந்த பெயரற்ற நதிநீராய் ஞாபகங்களில் முகிழ்ந்தவண்ணம் நிழலாடுகின்றன.தொண்ணூறுகளின் அதிபிரபல பட்டாம்பூச்சிச் சட்டைக்காரர்களை இப்போது பார்க்க நினைத்தாலும் எங்கள் கதையின் எங்கள் பாத்திரங்கள் மீண்டும் உயிர்பெற்றுப் பேசத் தொடங்குகின்றன. நினைத்த பொழுதிற் தன்னைத் துவக்கிக் கொள்கிற மழைக்குப் பெயரன்றோ ஞாபகம்..?

தொடரலாம்
அன்போடு
ஆத்மார்த்தி