புதிய பதிவுகள்

வணக்கம்

கவிதை, சிறுகதை, திரைக்கதை என பல்வேறு தளங்களில் இயங்கி வரும் ஆத்மார்த்தியின் பிரத்யேக இணையதளத்திற்கு அன்புடன் வரவேற்கிறோம்!

Visitors Counter

நவ வாழ்வின் புதிர்களைப் பேசும் ஆத்மார்த்தியின் கவிதைகள்

ஒரு காட்டு வெள்ளத்தின் போக்கை இயற்கையே தீர்மானிக்கிறது. அது ஒரு பாதையை தன்னளவில் உருவாக்கிக் கொண்டு செல்கிறது. நீண்ட தூரங்களைக் கடந்து தாழ்ந்த சமவெளிகள் அதன் நெடிய குளிர்ந்த நீர்ப்பரப்பை ஸ்பரிசிக்கின்றன. அது பூமிக்குள் உறங்கும் விதைகளை உயிர்ப்பித்து பசுமையை மலர்த்துகிறது. எங்கோ தோன்றிய அதன் பயணம் ஏதோ ஓரிடத்தில் விளைவை ஏற்படுத்தி சலனமே இல்லாமல் தன்னைப் போன்ற பெருநீர்மை நிறை கடலில் சங்கமிக்கிறது. காட்டு வெள்ளம் போலவே ஒரு புதிய படைப்புக்கும் புதிய நியதிகள் இல்லை. அதுவும் இடம், காலம் போன்ற எல்லைகளைக் கடந்து ஒரு விளைவை உண்டு பண்ணுகிறது. அது தன் மர்மத்தை விளங்கிக் கொள்பவனுக்காக ஒரு திறக்கப்படாத புதையலடங்கிய பேழையைப் போல கைமாறிக்கொண்டே இருக்கிறது.

இவ்வண்ணம் பல புதிய படைப்பாளிகள் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியிருக்கிறார்கள். சமீபத்தில் லிபி ஆரண்யா. அவரைப் புதியவர் என்பதுகூட அவ்வளவு பொருத்தமானதாக இருக்காது. தேவேந்திர பூபதி, லிபி ஆரண்யா, ஸ்ரீஷங்கர் இன்னும் சற்றுத் தொலைவில் யவனிகா ஸ்ரீராம், செல்மா ப்ரியதர்ஸன், நேசமித்திரன், செந்தீ என வெவ்வேறு வண்ணங்களும் வனப்பும் கொண்ட  படைப்பாளிகள் நிறைந்த பழம்பெருமை வாய்ந்த நகரம் மதுரை. ஜி. நாகராஜனையும் நம்மால் மறந்துவிட முடியாது. சமயவேல், சுரேஷ்குமார் இந்திரஜித் இவர்களும் மதுரைக்குப் பெருமை சேர்ப்பவர்கள். அந்த பாரம்பரிய, பெருமைமிகுந்த நிலத்திலிருந்து தனது கவிதைகளோடு நமக்கு அறிமுகமாகிறார் ஆத்மார்த்தி. நவீன மனிதன் எதிர்கொள்கிற எல்லாவிதமான சுத்தல்கள், நெருக்கடிகள், மனத்தொந்தரவுகள் ஆத்மார்த்திக்கும் இருககின்றன என்பதைத்தான் இக்கவிதைகள் நம்மிடம் பகிர்ந்து கொள்கின்றன.

என்னிடமிருந்து வெளியேறி / காற்றில் / நதியில் / வனத்தில் / மேலுமொரு / போதிமரத்திலிருந்து பொழியும் / நிழலில் ஒளிந்து கொள்கிறேன் - என்கிற ஆத்மார்த்தியிடம் வெளியேறுவது குறித்த ஒரு தவிப்பு வெளிப்படுகிறது. இருப்பது ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் வெளியேறுவது, வெளியிலிருந்து இருந்ததைப் பார்த்தது உண்மையைக் காண விரும்புகிறவர்களின் முயற்சி. இது கவிதையை தத்துவத்தை நோக்கி நகர்த்தவும் செய்துவிடக் கூடியது. ஆனால் கவிதையும் தத்துவமும் தம்மளவில் வெவ்வேறானவை. கவிதை இறுதி உண்மையை நோக்கிச் செல்ல விரும்புவதில்லை. மாறாக உண்மைகளைக் காணும் தேட்டத்தை உருவாக்குகிறது. தத்துவத்தின் பாதைகளோ தர்க்கத்தால் அமைந்தவை. கவிதைகளின் பாதைகளோ புதிர் வட்டங்களால் ஆனவை. சங்கேதக் குறிப்புகளைக் கொண்டவை. ஆத்மார்த்தியின் கவிதைகள் தத்துவத்தின் சாயை படிந்தவையே ஒழிய வெறும் தத்துவங்களல்ல கவிதைகள்.

மரணம் குறித்து அவர் அடைந்திருக்கும் பார்வை குறித்த ஒரு கவிதை இதே தளத்தில் செயல்படுகிறது. இந்த வாழ்க்கை துக்ககரமானது என்றார் பகவான் புத்தர். இவ்வலிமிகுந்த வாழ்விலிருந்து நம்மை மரணம்தான் விடுதலை செய்கிறது. அதிலும் பகத்சிங், சே குவேரா போன்றோர்களுடைய மரணம் உன்னதமானது. அதனால்தான் - பிரேத ரதத்தில் / ஆடாமல் அசையாமல் பயணிப்பது - கடனமல்ல என்று வேறு சில கடினமான விஷயங்களுடன் ஒப்பிட்டுச் சொல்கிறார் ஆத்மார்த்தி. இன்னும் சொல்லப்போனால் மரணம் என்பது தனி மனித உடலுக்குக் கிடைக்கும் விடுதலைதான். மரணத்தால் ஒட்டுமொத்த மனிதகுல இயக்கத்தை நிறுத்திவிட முடியாது. நதி ஒன்று / தற்காலிகமாக உறைகிறது - என இதை வேறொரு கவிதையில் அழகாகக் குறிப்பிடுகிறார் கவிஞர்.

ஆத்மார்த்தியின் கவிதை மொழி நுட்பமானது. இலகுவானது, சிக்கலற்றது. அதே வேளையில் நவ வாழ்வின் சிக்கல்களைப் பேசுவதாகவும் இவை விளங்குகின்றன. காதல், காமம், குரூரம், வக்ரம் என எவ்வித மனத்தடைகளுமற்று கடந்து செல்கின்றன இவரது கவிதைகள். இது நம் வாழும் காலம் நம் இளம் கவிஞர்களுக்கு வழங்கியிருக்கும் பாடுபொருள். மிகவும் அந்தரங்கமானவற்றையும் கவிதைகளில் இறக்கிவைக்கப்படும் போது அவ்வந்தரங்கம் தனி மனித அந்தரங்கமாகத் தேங்காமல் சமூக அந்தரங்கமாக, ஆய்வுக்குரியதாக மாறுகிறது. தன் சுயத்தின் பலவீனமான பக்கங்களைக் கண்டறிபவனும் அதைத் தயக்கமின்றி வெளிப்படுத்துபவனும்தான் இன்றைய நவ வாழ்வுக்கு பொருந்தக்கூடியவனாக இருக்க முடியும். அவள் புணருகையில் / எழுப்பும் முனகல்களை / சேகரித்தேன் - என வெளிப்படும் நனவிலி மனம் நம் சமகால மனித மனத்தை அறிந்து கொள்வதற்கான ஒரு பரிசோதனைக் கூடமாகக் கருதப்படவேண்டியது.

ஆத்மார்த்தியின் கவிதை அழகியல் குறித்து பேசுவதற்கு இத்தொகுப்பில் வாய்ப்பிருக்கவே செய்கிறது. அவள் / ஒருவனிடத்தில் / ஆப்பிள் ஒன்றைக் / கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள் - என முடியும் கவிதை ஒரு கவிதைக்கான மொழி அழகை, வடிவ ஒழுங்கை, கவித்துவ அமைதியைக் கொண்டு விளங்குகிறது. இத்தகு கவிதைகள் பலவற்றை எதிர் நாட்களில் படைக்கும் வல்லமை ஆத்மார்த்திக்கு உண்டு என்பதை இத்தொகுப்பு இனம் காட்டுகிறது.

தமிழ் இலக்கிய சமகாலச் சூழலில், இளம் படைப்பாளிகளை தொடர்ந்து ஊக்கப்படுத்திவரும் 'உயிர் எழுத்து' இதழின் ஆசிரியரும் உயிர் எழுத்து பதிப்பகத்தின் உரிமையாளரும் என் நண்பருமான கவிஞர் சுதீர் செந்திலை பாராட்டாமல் இருக்கமுடியாது. அவருக்கு என் அன்பும் பாராட்டுகளும்.

சங்கத் தமிழ் வளர்த்த மண்ணிலிருந்து இலக்கியப் பங்களிப்பு செய்யவரும் ஆத்மார்த்தியுடன் அவரது கவிதைகளுடன் உரையாடுவோம். நமக்கு நிறைய கவிஞர்களும் நிறைய கவிதைகளும் தேவைப்படுகின்றன.

விருத்தாசலம்
27.07.2011    

வாழ்த்துக்களுடன்,
கரிகாலன்